ત્યાં તળેટી પર બધું છોડી ઊભા
ને ગઝલને ટોચ પર ખોડી ઊભા
જલ, ભૂમિ, આકાશ, અગ્નિ ને હવા
એ બધાથી તંતુ કૈં જોડી ઊભા
શું તરી જાવું કે ડૂબવું નાખુદા
રણ વચાળે રાખીને હોડી ઊભા
રંગ આવીને ભરે મોસમ કદી
વૃક્ષ-ચિત્રો ભીંત પર ચોડી ઊભા
જોઇ જોઇ ખૂદને બસ થાકી ગયા
એટલે દર્પણ બધાં ફોડી ઊભા
એ પછી પણ ક્યાંય ના પહોંચ્યા ‘સુધીર’
જેટલું દોડાયું તે દોડી ઊભા
સુધીર પટેલ
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો